baghbany87

جدا شد یکی‌ چشمه از کوهسار              به ره گشت ناگه به سنگی‌ دچار

به نرمی چنین گفت با سنگ سخت          کرم کرده راهی‌ ده ‌ای نیک بخت

گران سنگ تیره دل‌ سخت سر                زدش سیلی‌ و گفت دور‌ای پسر

نجنبیدم از سیل زور آزمای                 که‌ای تو که پیش تو جنبم ز پای

نشد چشمه از پاسخ سنگ سرد                به کندن در افتاد و ابرام کرد

بسی‌ کند و کاوید و کوشش نمود             کز آن‌ سنگ خارا رهی ‌ برگشود

ز کوشش به هر چیز خواهی‌ رسید          به هر چیز خواهی کماهی رسید

گرت پایداریست در کار ها                    شود سهل پیش تو دشوارها