یه بنده خدایی یه کتاب بهم هدیه داد که هیچوقت سوادم قد نداد بخونمش! چون متنش و هم فهمش خیلی سخت بود، ولی تونستم مقدمه شو بخونم!(ضمن عرض خسته نباشید به خودم).خلاصه این که کمی بعد ترجمه مترجم کتاب سکته مغزی میکنه و مقدمه رو در حالت بیماری در بیمارستان و چند روز قبل از مرگش می نویسه. در این مورد بزرگ علوی گفته: یه جای مقدمه مرحوم مینویی یه واو (دقیقا یه واو) اضافه گذاشته و من مطمئن هستم اینجا ایشون از شدت بیماری این حرف رو گذاشته! و الا ایشون هرگز همچین اشتباهی نمیکنن!

یعنی طرف انقدر دستور زبان فارسی براش مهم بوده که حتی در این شرایط سخت هم انقدر دقت میکنه. پس خوبه ما هم یکم دقت مون رو مبذول بداریم! که غلطهای املایی و نگارشیمون انقدر زیاد نباشه.

جهت اطلاع از دقت ما به زبان و ادبیاتمون، شعر سعدی رو روی پنج هزاری اشتباه نوشتن!

بنی آدم اعضای یکدیگرند اشتباهه(یه غلط رایجه که میگیم)

بنی آدم اعضای یک پیکرند!!